Bez testu osobowości. Bez diagnozy z trzech pytań.
01 Bez psychologicznego bełkotu02 Z nauką i konkretem
✳︎
Nie każda myśl zasługuje na Twoją wiarę.
Mniej „weź się w garść”. Więcej „sprawdźmy dlaczego”.
02 / Poznajmy się
Jestem Daniel. Psycholog. Bez filtra.
Interesuje mnie ten moment, w którym inteligentny, rozsądny człowiek doskonale wie, co powinien zrobić… a potem emocje wchodzą do pokoju i przejmują kierownicę.
Pracuję z osobami doświadczającymi lęku, napięcia, trudnych relacji i powtarzających się schematów. Nie szukam szybkich etykietek. Wolę zrozumieć, co uruchamia daną reakcję, po co ona kiedyś powstała i czy nadal Ci służy.
Nie będę Ci mówił, żebyś „po prostu przestał się przejmować”. Gdyby to działało, psychologowie mieliby znacznie mniej pracy.
Psychologia kliniczna i zdrowiaTrudne relacjeLęk i stresSchematy z dzieciństwa
Od tego możemy zacząć rozmowę. Poniżej kilka tematów, z którymi pracuję.
01 / EMOCJE
Lęk i napięcie
SPRAWDŹ SWOJĄ REAKCJĘZróbmy mały eksperyment.
Dostajesz wiadomość od szefa albo partnerki lub partnera:
Nowa wiadomość · 18:42
„Musimy poważnie porozmawiać.”
Twoja pierwsza myśl to…
Pomogę Ci to zmienić. Gdy niejasna wiadomość automatycznie wywołuje poczucie winy, możemy wspólnie nauczyć się rozpoznawać tę interpretację i sprawdzać, czy naprawdę masz powód, by obwiniać siebie.
Pomogę Ci to zmienić. Jeśli niepewność natychmiast uruchamia czarny scenariusz, możemy pracować nad tym, jak odróżniać przewidywania od faktów i nie pozwalać, by lęk podejmował decyzje za Ciebie.
Świetnie! W tej sytuacji nie zakładasz najgorszego. Zamiast zakładać negatywny scenariusz, dopuszczasz, że nie znasz jeszcze faktów. Jedna odpowiedź nie pozwala jednak ocenić, czy doświadczasz trudności z lękiem.
Co właściwie sprawdziliśmy?
Jedna wiadomość. Trzy różne interpretacje. To nie sama sytuacja zawsze wywołuje napięcie — znaczenie ma również to, co automatycznie o niej pomyślisz.
Jeśli w niejasnych sytuacjach od razu zakładasz własną winę albo najgorszy scenariusz, możemy wspólnie przyjrzeć się tym reakcjom i pracować nad tym, by nie przejmowały kontroli nad Twoimi decyzjami.
To ćwiczenie edukacyjne, nie test diagnostyczny.
02 / DDA · DDD
Skutki dysfunkcyjnego dzieciństwa (DDA/DDD)
SPRAWDŹ SWOJĄ REAKCJĘTo co, kolejny eksperyment?
Wyobraź sobie: bliska osoba wraca do domu. Rzuca krótkie „cześć”, ma napiętą twarz i mówi trochę chłodniejszym tonem niż zwykle.
SYTUACJA · 19:10
Jedno spojrzenie. Inny ton głosu. Cisza.
Co dzieje się w Twojej głowie jako pierwsze?
Możemy nad tym popracować. Szybkie wychwytywanie zmian w mimice i głosie bywa przydatne. Jeśli jednak stale skanujesz otoczenie w poszukiwaniu zagrożenia, może to oznaczać, że Twój system alarmowy jest zbyt często w gotowości.
Nie musisz odpowiadać za każdy cudzy nastrój. Automatyczne przypisywanie sobie winy i próby natychmiastowego rozładowania napięcia mogą być wyuczonym sposobem odzyskiwania poczucia bezpieczeństwa. Pomogę Ci rozpoznawać ten mechanizm.
Świetnie! Zauważasz zmianę, ale nie dopisujesz do niej historii. Dopuszczasz różne wyjaśnienia i możesz sprawdzić fakty zamiast reagować na domysły. Jedna odpowiedź nie przesądza jednak o Twoim sposobie funkcjonowania.
Co właściwie sprawdziliśmy?
Nie to, czy dobrze odczytujesz emocje innych. Sprawdziliśmy, co robisz, gdy dostrzegasz niewielką zmianę w ich zachowaniu: obserwujesz, szukasz własnej winy czy zostawiasz miejsce na niewiedzę.
Dlaczego tak się dzieje? Wyobraź sobie dziecko, które nigdy nie wie, w jakim nastroju wróci rodzic. Jednego dnia jest spokojny, drugiego wybucha złością, ignoruje albo zachowuje się nieprzewidywalnie — na przykład z powodu uzależnienia. W takiej relacji trudno zbudować stabilne poczucie bezpieczeństwa. Dziecko może więc nauczyć się wychwytywać najdrobniejsze zmiany w mimice, tonie głosu i zachowaniu dorosłego, żeby wcześniej przewidzieć zagrożenie i spróbować go uniknąć. To sposób przystosowania się do nieprzewidywalnego otoczenia, nie „wrodzony radar do emocji”. Problem pojawia się wtedy, gdy w dorosłości ten sam mechanizm uruchamia alarm także w bezpiecznych relacjach: czyjś gorszy nastrój zaczynasz odbierać jak zapowiedź konfliktu albo własnej winy. Możemy pracować nad odróżnianiem rzeczywistych sygnałów od automatycznych interpretacji i stopniowym budowaniem poczucia bezpieczeństwa.
To ćwiczenie edukacyjne, nie test diagnostyczny. Sama hiperczujność nie oznacza DDA, DDD ani konkretnego zaburzenia.
03 / TRAUMA · CPTSD
Trauma i złożony stres pourazowy (CPTSD)
SPRAWDŹ SWOJĄ REAKCJĘZróbmy kolejny eksperyment.
Siedzisz spokojnie w domu. Nagle ktoś mocno trzaska drzwiami. Wiesz, że nic złego się nie dzieje — ale Twoje ciało może zareagować szybciej niż myśli.
SYTUACJA · 20:15
Głośny trzask drzwi. Przez chwilę zapada cisza.
Która reakcja jest Ci najbliższa?
Twoje ciało może uruchamiać alarm, zanim ocenisz sytuację. Takie reakcje bywają związane z wcześniejszymi doświadczeniami zagrożenia. Możemy pracować nad rozpoznawaniem wyzwalaczy i stopniowym odzyskiwaniem poczucia bezpieczeństwa.
Nie każdy trzask zapowiada niebezpieczeństwo. Jeśli kiedyś podobne dźwięki poprzedzały awanturę lub przemoc, organizm mógł nauczyć się reagować na nie automatycznie. Da się pracować nad odróżnianiem przeszłego zagrożenia od obecnej sytuacji.
Świetnie — potrafisz wrócić do równowagi po zaskoczeniu. Reakcja przestrachu jest naturalna. To, że szybko mija w tej sytuacji, nie przesądza jednak o Twoim funkcjonowaniu w innych okolicznościach.
Co właściwie sprawdziliśmy?
Nie to, czy masz traumę albo CPTSD. Zobaczyliśmy, jak możesz reagować na nagły bodziec, który sam w sobie nie musi oznaczać zagrożenia.
Wyobraź sobie dziecko, dla którego trzask drzwi oznaczał początek awantury, krzyku albo przemocy. Gdy takie sytuacje powtarzają się i nie ma bezpiecznego dorosłego, organizm może nauczyć się pozostawać w gotowości. Po latach podobny dźwięk potrafi uruchomić napięcie, zamrożenie lub chęć ucieczki, nawet gdy człowiek rozumie, że obecnie nic mu nie grozi.
W pracy z traumą przyglądamy się nie tylko wspomnieniom, ale również temu, jak przeszłe doświadczenia wpływają na poczucie bezpieczeństwa, regulację emocji, obraz siebie i relacje. W CPTSD szczególne znaczenie mają także trwałe trudności w tych obszarach.
To ćwiczenie edukacyjne, nie test diagnostyczny. Sama reakcja na hałas nie oznacza PTSD ani CPTSD i może mieć wiele przyczyn.
04 / SAMOOCENA
Wewnętrzny krytyk
SPRAWDŹ SWOJĄ REAKCJĘZróbmy mały eksperyment.
Masz spróbować czegoś nowego: zgłosić się do projektu, rozpocząć naukę albo pokazać innym swoją pracę. Jeszcze nic się nie wydarzyło, a w głowie już pojawia się komentarz.
SYTUACJA · NOWE WYZWANIE
Pojawia się szansa, żeby spróbować czegoś, na czym Ci zależy.
Jaka jest Twoja pierwsza myśl?
Pomogę Ci zmienić sposób, w jaki do siebie mówisz. Trudność w nowym zadaniu nie jest dowodem, że jesteś beznadziejny lub beznadziejna. Możemy pracować nad oddzielaniem oceny własnej wartości od oceny konkretnego działania.
Nie musisz być doskonały / doskonała, żeby zacząć. Kiedy błąd oznacza w Twojej głowie kompromitację, unikanie może dawać chwilową ulgę, ale odbiera szansę na zdobywanie doświadczenia. Możemy to stopniowo zmieniać.
Świetnie! Dajesz sobie prawo do próbowania i popełniania błędów. Nie musisz mieć pewności sukcesu, żeby podjąć działanie. Jedna odpowiedź nie przesądza jednak o Twojej samoocenie w innych sytuacjach.
Co właściwie sprawdziliśmy?
Nie to, czy rzeczywiście poradzisz sobie z nowym zadaniem. Sprawdziliśmy, czy na myśl o wyzwaniu oceniasz swoje możliwości, czy od razu wydajesz wyrok na samego / samą siebie.
Wewnętrzny krytyk może rozwijać się między innymi wtedy, gdy dziecko często słyszy krytykę, doświadcza zawstydzania albo otrzymuje akceptację głównie za osiągnięcia. Z czasem cudze oceny mogą stać się jego własnym sposobem mówienia do siebie. W dorosłości nawet zwykły błąd bywa wtedy odbierany jako dowód osobistej porażki.
W pracy nad samooceną uczymy się rozpoznawać takie automatyczne myśli, sprawdzać ich trafność i reagować na błędy bez atakowania własnej wartości. Celem nie jest bezkrytyczne chwalenie siebie, lecz bardziej realistyczna i pomocna ocena.
To ćwiczenie edukacyjne, nie test diagnostyczny. Pojedyncza odpowiedź nie pozwala ocenić samooceny ani rozpoznać zaburzenia.
05 / DIAGNOZA
ADHD i trudności uwagi
SPRAWDŹ SWOJE DOŚWIADCZENIATo co, kolejny eksperyment?
Przeczytaj trzy sytuacje. Zaznacz wszystkie, które zdarzają Ci się regularnie — możesz wybrać więcej niż jedną.
KRÓTKA AUTOREfleksja · ADHD
Które z tych trudności rozpoznajesz u siebie?
Zaznacz pasujące odpowiedzi:
To mogą być objawy ADHD. Masz ADHD? A może wcale nie?
Podobne trudności występują także przy innych problemach, między innymi przy przewlekłym stresie, zaburzeniach lękowych, depresji czy następstwach traumy, w tym CPTSD. Same objawy nie wystarczą do rozpoznania ADHD — znaczenie mają ich historia, początek w dzieciństwie, wpływ na codzienne funkcjonowanie i wykluczenie innych wyjaśnień.
Nie chodzi tylko o policzenie objawów. Chodzi o zrozumienie, skąd się biorą. Właśnie w tym mogę Ci pomóc podczas odpowiedniej konsultacji i diagnostyki.
Co właściwie sprawdziliśmy?
Trzy częste obszary trudności spotykanych u osób z ADHD: uwagę, organizację działania oraz impulsywność lub niepokój. Nie sprawdziliśmy natomiast, od kiedy występują, jak bardzo utrudniają życie i czy nie mają innego źródła.
To ćwiczenie edukacyjne, nie test diagnostyczny. Zaznaczenie jednej, kilku lub żadnej odpowiedzi nie potwierdza ani nie wyklucza ADHD.
06 / TOKSYCZNE RELACJE
Toksyczne relacje — rozpoznawanie, skutki i wychodzenie z nich
SPRAWDŹ SWOJĄ REAKCJĘZróbmy kolejny eksperyment.
Mówisz partnerowi lub partnerce, że potrzebujesz więcej uwagi i czasu razem. W odpowiedzi słyszysz:
Twoje potrzeby nie są czymś, za co musisz przepraszać. Jeśli automatycznie wycofujesz się, gdy druga osoba okazuje niezadowolenie, możemy pracować nad rozpoznawaniem poczucia winy i stawianiem granic bez rezygnowania z siebie.
Nie musisz walczyć o prawo do bycia wysłuchanym. Kiedy rozmowa zmienia się w tłumaczenie, błaganie lub kłótnię, łatwo stracić z oczu własną potrzebę. Pomogę Ci rozpoznawać tę spiralę i reagować inaczej.
Świetnie! Nazywasz swoją potrzebę i wyznaczasz granicę rozmowy. Nie musisz udowadniać, że zasługujesz na szacunek. Pamiętaj jednak, że jedna odpowiedź nie przesądza o jakości całej relacji — ważne jest też, jak druga osoba reaguje na Twoje granice w dłuższym czasie.
Co właściwie sprawdziliśmy?
Nie to, czy Twój partner lub partnerka jest „toksyczny”. Sprawdziliśmy, co dzieje się z Tobą, kiedy próba powiedzenia o własnych potrzebach spotyka się z umniejszaniem lub odrzuceniem.
W relacjach, w których regularnie pojawia się zawstydzanie, obwinianie lub lekceważenie potrzeb, człowiek może zacząć wątpić we własne odczucia, nadmiernie się tłumaczyć albo rezygnować z granic, żeby uniknąć konfliktu. Z czasem taki wzorzec może osłabiać poczucie sprawczości i utrudniać odejście, szczególnie gdy trudne chwile przeplatają się z bliskością.
Wspólnie możemy przyjrzeć się sygnałom ostrzegawczym, odróżnić zwykły konflikt od utrwalonego krzywdzącego wzorca i zaplanować kolejne kroki — od komunikacji i granic po bezpieczne wychodzenie z relacji, jeśli tego potrzebujesz.
To ćwiczenie edukacyjne, nie diagnoza relacji ani drugiej osoby. Ocenę opieramy na powtarzających się zachowaniach i kontekście, nie na jednej wypowiedzi.
„Nie chodzi o to, żeby nigdy nie czuć lęku. Chodzi o to, żeby lęk nie podejmował za Ciebie wszystkich decyzji.”
”
04 / CZŁOWIEK ZA TYM PROFILEM
Kim jestem, kiedy wyłączę kamerę?
Nadal psychologiem. Tylko zamiast mówić do telefonu, rozmawiam z człowiekiem po drugiej stronie fotela.
Nazywam się Daniel Kampa. Ukończyłem psychologię ze specjalnością psychologia kliniczna i zdrowia w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu. W trakcie studiów angażowałem się w działalność naukową i koło studenckie.
Rozwijam kompetencje w obszarze psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Uczestniczyłem też w szkoleniach dotyczących m.in. interwencji kryzysowej, zachowań samobójczych, pracy z osobami pokrzywdzonymi przestępstwem oraz diagnozy psychologicznej.
W praktyce zajmuję się m.in. lękiem, skutkami trudnego dzieciństwa, traumą relacyjną, ADHD i relacjami, w których trudno odnaleźć własne granice.
A POZA GABINETEM?
Prowadzę „Psycholog bez filtra” w mediach społecznościowych. Tłumaczę psychologię bez akademickiego zadęcia — czasem z ironią, zawsze z myślą, żeby dało się tę wiedzę wykorzystać w prawdziwym życiu.
Szczegóły przebiegu spotkań i diagnozy ustalimy przed rozpoczęciem współpracy.
06 / Bez niedomówień
Warto wiedzieć.
Bo dobra współpraca zaczyna się od jasnych zasad.
Czy muszę mieć diagnozę, żeby się zgłosić?
Nie. Możemy zacząć od opisania tego, co Ci przeszkadza, i wspólnie ustalić, jaka forma pomocy ma sens.
Czy spotkania mogą odbywać się online?
Tak. Konsultacje mogą odbywać się zarówno online, jak i stacjonarnie we Wrocławiu, przy ul. Tarnogajskiej 18. Dostępne terminy sprawdzisz podczas rezerwacji.
Czy eksperyment w sekcji „Lęk i napięcie” to test psychologiczny?
Nie. To krótka ilustracja tego, jak różne interpretacje tej samej sytuacji mogą wpływać na emocje. Nie stanowi diagnozy.
Czy szkolenie zastępuje terapię?
Nie. Szkolenie ma charakter edukacyjny. Może dostarczyć narzędzi i wiedzy, ale nie zastępuje indywidualnej diagnozy ani psychoterapii.
WIĘCEJ O TYM, Z CZYM PRACUJĘ
Poznaj temat głębiej.
Wybierz zagadnienie, które Cię interesuje. Znajdziesz tam więcej informacji i odpowiedzi na najczęstsze pytania.